The life of an activist can be challenging enough as it is. But for an activist in the halls of power, dealing directly with both the communities you serve on one hand and with the hostile members of the opposition themselves on the other, juggling conflicting needs and interests while still continuing to do the right thing, the challenge can be on a whole other level.
Rep. Arlene D. Brosas, member of the Philippine House of Representatives for the Gabriela Women’s Party-list group since 2016, knows how tough it can be for an activist working inside the system—specifically, the lower house of Congress. This UP alumna, former UP faculty member, and child rights and women’s rights activist sat down with the UP Forum to talk about some of her experiences as an activist in the Philippine legislature.
Q. To set the groundwork, we have to ask: How do you define activism, and what differentiates activism from public service?
Sa tingin ko mas general ang activism. Both the public and private sector can engage in it. Pero ang public service, may position ka in the public sector. Nasa barangay ka, o nasa level ka ng munisipyo, o nasa level ka ng city hall—hanggang sa Congress, hanggang sa Senate, public service yan. Kahit naman yung ginagawa ng gobyerno, dapat buong-buo. Public service ‘yon.
I think the distinction is in the coverage or scope. Doon magkakatalo kasi malawak ang aktibismo per se. Private individuals and the general public can be activists, each according to their own causes and beliefs. Not only in terms of ideologies, but in all spheres—the environment, political issues, and so on—there is activism.
Q. You’ve been in Congress for seven years and this is your last term—
Tapos na ako! Nakakapagod, eh! [Laughter]
Grabe talaga ang ginagawa ko. Tumambling talaga ako sa loob ng Kongreso. Sometimes you have positions that really collide with the majority of them. It’s really about the principles; labanan ng prinsipyo sa buhay sa loob ng Congress. And it’s even more difficult when you don’t come from their ranks. Like me—especially me, coming from the ranks of the ordinary people.
But of course, kaya naman kami tumatagal diyan, lalo na sa Makabayan bloc (Makabayang Koalisyon ng Mamamayan): it’s because we serve the people. We always abide by our principle: na paglingkuran ang mamamayan na walang interes ng iilan kung hindi para sa majority.
Q. What has it been like for you, being an activist in the halls of the legislature?
It’s been very difficult for me. Syempre, nanggaling ako sa mahirap talaga. And then coming from a non-government organization and from the teaching sector—hindi talaga nag-jive dito sa Congress.
Pero bakit kami tumatagal? Because we see that, in all spheres, kailangan yung mga katulad natin. The so-called activists. Yung mga iba mag-isip. We need this in a democracy; it wouldn’t be a real democracy without it. Kailangang may mga ibang tinig na naririnig; in fact, dapat nga mas marami yung tinig ng mga majority na naririnig. Ako, sa tingin ko, ang composition natin sa Kongreso ay dapat mga magsasaka, mangingisda, manggagawa, kasi ‘yun naman ang marami sa atin. But this is not the case. Mahirap kasi kapag nasa powerful class ka. Iba yung yung lente mo. You may favor the big businesses; may mga ties pa nga yung iba. May problema talaga sa gano’n, di ba?
Sa amin, madali para sa amin ang magsalita. We can name names because we’re not connected to any interests. Kaya naming pag-usapan yung mga mining companies na pumapasok, halimbawa. Yung mga kailangang ikundena. The activities we should be indignant about.
Q. The pluses and minuses of not being in the majority in Congress.
Even in governance, we have not been getting any pork barrel. Yung medical assistance, which is given to all, sabi namin dapat hindi dumaan sa mga Kongresista kung hindi dapat i-diretso sa ospital kasi dapat wala tayong tinatanggihang pasyente. Kung gusto mo talaga na asikasuhin ang universal healthcare, di dapat universal siya, dapat lahat ng mga nangangailangan, naaasikaso. Pero hindi ganon, eh. Sa BARMM (Bangsamoro Autonomous Region in Muslim Mindanao), ang dami-daming kawawang mga mamamayan, tapos sasabihin na napakalaki ng budget ng gobyerno, pero hindi ito allotted para sa mga nangangailangan.
We study all of that. Yung activism namin, doon yung point niya—the different voices. The voices that are not usually heard within the halls of the power. Dito, sa tingin ko hindi naman kami second-class citizens, kasi matatapang kami.
Pero kakaunti lang kami. We’re just a minority among the 300+ na kasama namin na iba ang itotono o susunod lang sa kung ano ang sasabihin ng mga nasa poder. Kami, yung critical voices, ay limited sa loob ng Kongreso, kaya napakahirap ng sitwasyon.
Pero ang sabi nga namin, hangga’t hindi nagbabago yung sistema, hindi rin kami magbabago. Hindi kami mga national heroes, at hindi rin ‘yon namin ginusto na mapunta sa pag-frame nang gano’n. But the situation calls for it. Until such a time that the people will realize that we need radical change, and that radical change is in their hands. Nasa taumbayan ‘yan eh. At hindi tanga ang mga tao. It is because the problems are systemic, and the root causes of all these problems in our nation have not been resolved. Yung kahirapan, kailangan nating tugunan ito kasi kung natutugunan ito, maganda-ganda na sana yung disposisyon natin. Mas marami-rami sana ang representasyon ng katulad namin. But apparently, this is not the case. May gusto ang status quo na ganito, so ganito talaga ang nangyayari hangga’t walang pagkilos para sa pagbabago.
Q. What does an average day in Congress look like for you?
Oh my God! Tatlo, apat, lima na gawain sa isang buong araw. This includes yung paglabas mo, kasi syempre, you don’t explain the issues here. Hindi ka naman makakakuha ng simpatya dito, kasi buo na ang mga desisyon dito. So what do you do? Pupunta ka sa baba. Makikipag-usap ka talaga sa mga communities and organizations na nangangailangang malaman ang mga ito.
So most of the time, nasa labas kami. Pero kapag may mga pukpukang laban sa usapin ng mga pinapasang batas na tax reform na hindi naman nakakatulong—dagdag tax lang sa taumbayan ito—at mga usapin pa ng national budget, confidential funds, at iba pa, kailangan talaga namin ‘yon tutukan. At madugo ito. For example, committee hearings usually start at 9:00 AM here. Marami ‘yan: Public Order, Justice, etc.
So, sometimes, I have to choose kung aling committee yung may mga tina-tackle na matitindi. Hangga’t kaya, gagawan ko ng paraan na mapuntahan lahat, pero hindi nga ‘yon posible minsan. So I have to choose one, two, or three that I need to focus on. Primarily, ito yung, at least, mga may pusisyon yung ating mga mangingisda, manggagawa, magsasaka, ganon. Then I go on to the 3 PM Plenary. Sa Plenary ita-tackle ang mga bills at legislations. So kapag meron nang mga naka-tackle doon na for interpellation or Plenary debates, ‘yun yung kailangan naming unahin, pag-aralan, etc. Since we are not in the majority, hindi namin agad-agad nalalaman ‘yon.
Then you end the day sometimes at 8 PM, 9 PM, 12 AM, depending on the time allotted for the Plenary. Pagka-budget na ang pinag-uusapan, mas malala pa dyan. Mga isang buwan halos na Committee hearings, at walang tulugan ‘yun kasi bawat ahensya kailangan namin himayin. Doon lumuluwa yung mata ko.
So talagang mahirap para sa amin. Trabaho talaga. Kaya kailangan mo rin ng matibay na legislative staff. Kailangan namin paghati-hatian ang trabaho.
Fortunately, sa amin sa Makabayan, as a collective namin pinag-uusapan ang mga bagay-bagay so we don’t decide na anu-ano na lang. We consult one another. Meron na kami kaagad na positions sa bawat isyu, depende sa isyu. Minsan may nagkakamali. Minsan hindi namin naaasikaso yung mga ilang mga bagay, pero tinitiyak talaga namin na—lalo na sa mga pinaka-general isyu—napag-usapan namin. We make sure our decision-making is consultative.
Pero yun nga. We need more people [in Congress] who will speak up for others. Kasi, syempre, ang gusto lang ng majority ay yung status quo, kaya hindi talaga ire-resolve ang education problem, ang health problem. But the young ones, ang mga kabataan natin na bago at mabilis mag-isip—kailangan natin ‘yon. We need more youth involved in all aspects.
Q. What are some of the challenges activists in governance face?
It’s very dangerous for us. Gano’n yung nangyayari sa amin, nire-redtag kami. Madalas ang sasabihin sa iyo, “NPA ka kasi!” Lalo na noong panahon ng Duterte administration, ginawa nilang norm na patayin yung mga aktibista—ite-terror-tag ka para ma-isolate ka, gagawan ka ng kung anu-anong intriga para hindi ka makapagsalita. Kaya parang nile-legitimize nila na sampahan kami ng gawa-gawang kaso tapos sasaktan kami o gagawan kami ng masama. And they make it seem that it’s okay. This is the narrative they try to push, kasi hindi masagot yung mga tanong namin. Hindi kami ma-engage sa aktual na mg isyu. Kaya gano’n ang ginagawa.
I have experienced surveillance. Ni-rally na ako sa mga lugar kung saan sasabihin na gano’n kami. Naranasan ko na rin yung sinusundan ako sa highway, yung nakikita mong naka-motorsiklo sila. Kakabahan ka talaga kasi parang ano? Papatayin ka ba?
Yung pamilya ko, takot din sila, pero wala naman silang magagawa because this is my choice. Sabi ko sa kanila, kahit na anong mangyari, kahit ikamatay ko ito, mas gugustuhin ko na may ginawa ako para sa pagbabago.
Q. As a graduate of UP, how did your UP education in shaping your career, character, and life decisions?
Malaking bagay ito sa akin. Yung resilience ko—tingin ko, galing talaga ‘yon sa survival ko sa education sa UP. Kaya yung appreciation ko sa UP education ko—grabe, sobra! Ito yung humubog sa akin. Iba mag-isip sa UP, eh. Napaka-liberal, napaka-democratic. And the academe should be just that. Hindi siya dapat hinahaluan ng kung anu-ano, at hindi dapat siya pinapasista.
At para sa mga susunod na henerasyon: Papayag ba kayo na hindi nagsasalita ang mga tao? Yung mga susunod na kabataan: Ano na? Susunod lang, hindi mag-iisip? Ang hirap noon, lalo na sa ating mga taga-UP. Hindi madali para sa atin tanggapin na nakakahon ka sa ganito na lang.
Kasi, di ba? Iba kami!
Email the author at upforum@up.edu.ph.
Read more articles from the UP FORUM
Read more about activism in UP via these links:
- From Placards to Memes
- UP’s Tradition of Protest Music
- Activism and UP’s mandate of public service
- We encourage activism. . . because we care.
- The Evolution of an Activist